मनस्वी तरंग

  १९७५-७६ चे दिवस. मी चौथी पाचवीत असेन.   डोक्यावरचे केस वाढले की रविवारी आमची तीर्थयात्रा आमच्या तीर्थरूपांबरोबर जवळच्या कटिंग सलूनमध्ये ठरलेली असायची.  सर्व सलूनमधील दृश्य   जवळपास   एकसारखेच   असायचे   -   एक    आरश्याची भिंत ,   त्यापुढे ३-४ चकचकीत खुर्च्या ,  खुर्च्यांना स्वतःचे पाय ,  पाठ ,  मान असे अवयव. खुर्चीसमोर एक फळी ज्यावर पाण्याचा फवारा ,  विविध क्रीम्स ,  कंगवे ,  कात्र्या आणि ते कटिंगचे भीतीदायक मशीन! भीतीदायक अश्यासाठी की त्या मशीनने केसांच्या ऐवजी चुकून मानचं कापली जाईल का - अशी शंका यायची.      अजून लहानात गणना होत असल्याने त्या खुर्चीवर एक फळी आडवी टाकली जाई. त्यावर बसायची (अनावश्यक) भीती वाटायची. त्यावर बसून कटिंगच्या वेळेस न्हाव्याने हातात मशीन घेतले की ही भीती चक्रवाढ पद्धतीने चेहेऱ्याचा ताबा घ्यायची.    (सांगायला संकोच होतो पण हा सोपस्कार पूर्ण होईपर्यंत अनेकदा भोकाड सुद्धा पसरलेले आहे.) उंची पुरेशी वाढल्यावर कोपऱ्यात ठेवलेल्या त्या फळीकडे तुच्छ नजरेने ...